|
Páxina 2 de 2
¿Foi o tratamento do son o elemento máis claro á hora de gravar este álbum? - Ha sido muy importante, por eso queríamos a Fino en el disco, para que buscara esos sonidos que cada canción se merece, y la verdad es que creemos que lo ha clavado.
¿Buscábades tamén tentar algo novo? Por exemplo, “Ayurveda” e “Te favorece tanto estar callada” escoran algo cara o baile e “Arañicas” é máis psicodélica. - Siempre hay que intentar hacer algo nuevo, si no estás muerto artísticamente. Por otra parte, el grupo ha ampliado mucho sus referencias en estos años; hay influencias muy diversas y eso hace que las canciones tengan registros más variados. Entre otras cosas, queríamos hacer un disco positivo, quitarnos de encima ese aire dramático que siempre hemos tenido y hacer canciones y letras más positivas, más frescas y más cercanas.
“No puedo más contigo” é a miña preferida. ¿Que nos podedes contar? - Es una de esas canciones imperecederas de las que hablábamos. Si la cantas en inglés, podría ser de The Zombies, The Beach Boys o The Shadows en los arreglos de guitarra y, para colmo, tiene una de las mejores letras del disco. Es una de nuestras favoritas. Nos emocionamos mucho cuando la interpretamos en directo e intentamos conservar ese aire sesentero.
En canto aos textos, parece que hai algo máis de luminosidade. ¿Que motivou isto? ¿Ser pais, por exemplo? - Ja, ja. Sin duda ser padres te cambia la vida y las canciones dedicadas a nuestros enanos son muy positivas ambas. Pero no ha sido sólo eso. Ya te digo, no queríamos seguir siendo tan trágicos. La etapa adolescente atormentado ya pasó y nos apetece hablar de la vida, incluso de los mismos temas, con toda normalidad, como diría ZP.  ¿Seríades quen de dicir nalgún momento que cancións vos serviron de inspiración para algunha das vosas? - Uf, más bien ha habido momentos obsesivos por grupos concretos. Pixies y Nirvana muy al principio, incluso Stone Roses. Hay canciones muy influenciadas por Grandaddy, dEUS o por Radiohead en discos anteriores. Y en el nuevo es que hay de todo, pero hay una muy influenciada directamente por Dylan que no desvelo para que se hagan apuestas.
Despois de preto de 15 anos xuntos, ¿como vedes vós a evolución das vosas cancións? - Al principio, como no sabes tocar, eres todo inspiración y frescura. Yo diría que ahora somos músicos y que en este disco hemos sido capaces de mantener y expresar toda esa frescura gracias a las ganas que teníamos de hacer este disco. Es como si fuera nuestro primer disco pero sabiendo tocar los instrumentos.
¿E coma persoas dentro do grupo? - Creo que somos más amigos que nunca y eso es muy complicado en un grupo que lleva haciendo kilómetros tantos años.
¿Cambiou para vós nestes anos o que queredes contar coas vosas cancións ou o xeito de facelo? - Sí. La perspectiva ha cambiado, como te decía. A todos nos han pasado mil cosas. Nuestro bagaje personal es mucho más rico y eso se nota a la hora de escribir. La rabia adolescente deja paso a la filosofía de barra fija. Ja, ja.
Por último, ¿cal foi a mellor anécdota nestes anos na música? - Pues creo que ya hemos sido invitados a cuatro bodas de seguidores incondicionales; ahora sólo nos falta el funeral...
MySpace de Niños Mutantes

|