Os homes (harriers) e as mulleres (harriets), que carecen de gran sentido do olfacto dos cans, divídense en grupos de dez persoas nos que un membro líder se adianta (a lebre) e vai deixando marcas no chan e nas árbores con serrín, fariña ou papel hixiénico (hashmarks) co propósito de 'marcar o sendeiro' aos que corren detrás. O traxecto, como se dixo, está cheo de puntos de control destinados a que o equipo se reagrupe, e onde é obrigado baixarse unhas cantas cervexas. Esta 'peculiaridade', como imaxinarás, vai facendo mella no grupo, que ademais debe enfrontarse a inxeniosas trampas e interpretar os cruces ou 'puntos de reflexión' onde se propoñen dous camiños dos que só un é o acertado, o que vai dispersando e desorientando ao equipo, cada vez máis 'chispa'. O galardón aos que finalmente completan o percorrido adoita ser, como non, un ou varios barrís de cervexa ben fríos.

Logo da 'competición' todos os grupos participan nunha reunión festiva denominada Circus Hash. Aquí, dase a benvida aos recén chegados ('virxes') e elíxese os seus alcumes; estes polo xeral están baseados nun cuestionario persoal que se realizou previamente ao suxeito, se ben o habitual, especialmente nos abundantes clubs de EEUU, son os alcumes 'picantes', relacionados co sexo ou o que denominan 'humor prostibulario pouco axeitado'. E é que manter o anonimato é unha das poucas  esixencias do hashing, onde senadores, axentes, funcionarios, estudantes, amas de casa ou desempregados se dan cita co obxecto de combater o stress e a cotidianidade. O hashing, din, está aberto a calquera tipo de persoa, aínda que non todas as persoas están feitas para o hashing... Para todos eles, trátase dun estilo de vida que é a partes iguais atletismo, hedonismo, unha maneira de coñecer xente e relacionarse, esforzo e, en gran medida, irreverencia.

Alardean da case absoluta falta de regras nas súas competicións, o que chaman unha 'organización desorganizada', pero con todo si existen algunhas penalizacións por determinadas incidencias na carreira (coma deterse a mexar, o que, dadas as circunstancias, é bastante habitual). Tamén estableceron catro obxectivos: promover a 'aptitude física' dos seus membros, desfacerse da resaca da fin de semana, espertar unha boa sede e satisfacela con cervexa, e persuadir aos antigos membros de que non son tan vellos como cren.

Aínda que a maior parte destas carreiras se celebran no campo, outras moitas realízanse nos máis diversos e insólitos escenarios: centros comerciais, cemiterios, pantanos, praias, residencias universitarias, vías do tren, o famoso outeiro de Hollywood .... até se realizou unha convocatoria na que un grupo de 'rastrexadores' tivo que coller un avión de San Diego a Los Ángeles. Case todos os clubs se xuntan cada semana ou cada dúas semanas, mais tamén existen convocatorias especiais en datas sinaladas así como eventos internacionais denominados Interhash.

Ultimamente, e debido a que o consumo de alcohol non conta coa mesma aceptación social que hai décadas, os clubs empezaron a defenderse dicindo que se esaxera a presenza de cervexa e doutras bebidas alcoholicas nas súas probas, e incorporaron auga e refrescos aos puntos de control (sen demasiado éxito, por outra banda)... O seu logotipo segue a ser unha lebre agarrando unha xerra de cervexa, xa o ves, o que despexa calquera dúbida sobre cal é o 'espírito' imperante.

Comentarios (0)

RSS dos comentarios