Efi Arias e Noel Feáns presentan segundo disco, Finais dos 70s, comezos dos 80s, no que inciden en pór música (en parte electrónica) a poemas de autores galegos de agora e de sempre. Pero o seu disco non o é todo, así que aproveitamos para preguntarlle a Noel, o tipo con máis iniciativas musicais por metro cadrado, polos seus outros proxectos.

O primeiro que chama a atención do grupo son os textos, poemas de autores galegos. Sorprende que xente moza reivindique esa forma de facer música, cunha idea utilizada a finais dos 60 e comezos dos 70. ¿A que se debe?
- É algo que introducimos no primeiro disco, Lusco e fusco, onde ademais de letras nosas fixemos o experimento nalgunha canción, con poemas de autores da talla de Manoel Antonio. Gustounos o resultado e neste segundo disco decidimos centrarnos na música e deixar que os que naceron con ese talento puxeran a letra, neste caso poetas galegos contemporáneos coma Daniel Salgado, Elvira Riveiro ou María do Cebreiro. Tamén influiu bastante que viñamos de pór música ao poemario Berlín de María Lado -tamén incluido no disco-, recitado pola propia autora a xeito de spoken word, na liña de certos experimentos de Patti Smith ou a colaboración entre William Burroughs e Sonic Youth. En xeral, interésanos moito a interrelación entre música e poesía, dúas disciplinas que, por estraño que pareza, non adoitan coincidir todo o que deberan.
 
¿E utilizar poemas ten que ver con que calquera letra que poidades compor sería difícil que eclipsase estes textos?
- Si, está claro que é outro motivo de peso. É difícil ser Leonard Cohen, non se soe xuntar na mesma persoa o talento lírico e o musical. Aínda así, a comodidade de non ter que escribir a letra ten o seu contrapeso na enorme dificultade que reside en atopar o poema axeitado e, sobre todo, podelo adaptar a unha forma musical. Nestes tempos nos que case ningún poeta -por sorte- segue os canons da métrica e da rima é un traballo moi complexo.
 
Sempre empregades música electrónica como base das cancións. ¿É algo así como a filosofía do punk, a de quen compón sen ser músico, porque é más doado?
- Si e non. Defendemos o Do It Yourself a morte, pero no noso caso é unha opción, non unha necesidade. Ao longo da nosa vida pasamos por grupos de todo tipo: punk, post-rock, ska e até trip-hop. Xa aprendimos a tocar os instrumentos e papamos horas e horas de local de ensaio. Agora con Fanny & Alexander interésanos moito máis facer música que a maneira de facela, non nos plantexamos se precisamos un baxista ou un batería. Preferimos ser só dous e poder gravar na casa, moito máis operativo. Tocamos todos os instrumentos nós mesmos e os que non sabemos, ou aprendemos ou programámolos. En vez de ser o clásico grupo que toca en directo todas as semanas e pasa polo estudio unha vez cada dous anos, somos un grupo de estudio que de vez en cando toca en directo (risas).